دلم دوری میخواد از همه ی آدمای دورم

الان تو این حال از هیچکدوم از اطرافیانم خوشم نمیاد

دلم میخواد تنها باشم

کسی رو نبینم،کاری نکنم اما دقیقا همه چی برعکس اینه

مجبورم تو خوابگاه با کلی آدم باشم بعد برم دانشگاه آدمای دیگه رو ببینم این وسط درس بخونم،گزارشکار بنویسم،امتحان بدم

اینکه میدونم تا هفته ی بعدیم خونه نمیتونم برم آستانه ی تحملم رو کمترم میکنه.

حالم خوب نیست در کل

یه چیزای دیگه م داره بهم فشار میاره مثل اینکه چرا تا الان انتخاب نشدم و....

دلم گریه میخواد ولی حتی تو شرایطیم که گریه م نمیتونم بکنم.

کاش هیچکس پیشم نباشه خودم باشم فقط حوصله ی حرف زدن آدمام ندارم.

استرس دارم اینکه میرسم تموم کنم؟به نمره ی خوبی میرسم؟

دلم گرفته این زندگی اصلا نه سبک منه نه لایقمه...