حس بدیه
اما احساس میکنم حتی بمیرمم کسی زیاد ناراحت نمیشه...
آدمایی که نزدیکت هستن خیلی وقتا متوجه حال بدت نمیشن چه بسا کسایی که ازت دورن،اما این دلیلی نمیشه که من بیتوجهی و بی اهمیت بودنشون رو نادیده بگیرم:))
دلم یه خوشحالی میخواد واقعا،خیلی وقتیه قلب و روحم خوشحال نبوده...
توی خوابگاه این ساعتا خوابیدن خیلی نرمال و اوکیه الان که موقع میانترمم هست و به ۴و۵ صبحم میکشه.
هرچند که روند خوب و درستی نیست اما داره تکرار میشه.
همچنان در ابهامم برای زندگیم و کارایی که باید انجام بدم.
احساس میکنم از خیلی چیزا عقب موندم
اینکه باید معدل الف بشم رو باید به خودم یادآوری کنم مدام
واقعا باید بشم من این همه مشقت نکشیدم که تهش باز بیوفتم تو روال آدمای معمولی.
با اینکه شاید چیز مهمی ام نباشه اینکه معدل الف بشی یا نه اما برای من قطعا دست آورد خوبی به حساب میاد چون خیلی کم گذاشتم
من باید بیوفتم تو مسیرش بایددددد
فحشم باید از دایره لغاتم حذف کنم؛)