میدونی ایراد ما اینکه روزای معمولی رو همینجوری تند تند میگذرونیم به امید اینکه اون روزی برسه که حالمون خوب باشه.

به امید اون روزی که فلان کار رو کرده باشیم یا فلان شخص رو ببینیم!

درصورتی که اگه غرق بشیم تو همین روزمرگی و تو هر لحظه ش احساس خوبی داشته باشیم اتفاقای خوبم زودتر پیش میاد برامون:))

پس خداروشکر بابت همین خنده های یکی درمیون و خستگی های ناشی از تکراری بودن روزا...